Do nurtu HIGH-TECH można zaliczyć i metabolistów projektujących mieszkalne kapsuły ze stali kwasoodpornej i "organiczników" pokrywających hektary gruntu folią rozpiętą na geodezyjnych strukturach, nie mówiąc już o całej grupie entuzjastów Bauckminstera Fullera, ale należą do nich i Joseph Paxton, którego Crystal Palace z połowy XIX wieku nie miał żadnych ambicji architektonicznych i w zasadzie "nie istniał", i Gustaw Eiffel projektujący kontrowersyjną w owych czasach wieżę wystawy światowej w Paryżu i rewelacyjny Władimir Żukow, projektujący w Rosji futurystyczne hiperboloidy w czasach, gdy w Paryżu otwierano upstrzone żeliwnymi gałązkami wejścia do Metropolitan.
Budowle, których wyróżnikiem jest eksponowana, najczęściej nowatorska, wręcz "wyczynowa" konstrukcja powstawały od połowy XIX wieku do naszych czasów, w których właściwie cała architektura jest "high-tech", a wykraczający daleko poza granice architektury dekonstryktywizm jest już "high-tech-full-wypas-de-luxe". A jednak stosunkowo łatwo jest odróżnić tak nazywany styl od wielu innych, które wykorzystując zaawansowane technologie do stylu tego nie należą. Dość łatwo jest również odróżnić budynek high-tech od - nawet pozornie podobnych - dzieł modernistycznych.
Tym, co odróżnia high-tech od modernizmu jest stosunek do przestrzeni.
Nawet najbardziej pokraczna budowla modernistyczna (chodzi o geometryczny modernizm abstrakcjonistyczny) jest pewnym sposobem zagospodarowania przestrzeni i można się w niej doszukać albo śladów elementaryzmu (van Doesburg, Rietveld), albo neoplastycyzmu (Mondriana, Le Corbusier) - całą resztę zagospodarował abstrakcyjny ekspresjonizm Kandinsky'ego i abstrakcyjny symbolizm Malewicza. Dla modernistów kwestie techniczne były ważne o tyle, o ile usuwały opór materii nie poddającej się wizji architekta. Jeśli w ich budowlach pojawiała się konstrukcja, to tylko jako element dzielący lub łączący przestrzenie.
Formalnie ten nurt modernizmu wyczerpał swoje możliwości twórcze (tylko w kategoriach rozwoju, bo w dalszym ciągu może być podstawą rozwiązywania konkretnych zadań projektowych) z chwilą realizacji późnych budynków Miesa van der Rohe.
Architektów "high-tech" przestrzeń nie obchodzi wcale - dla nich najważniejszy jest budynek jako obiekt.
Wyrośli oni z tego samego pnia, który wydał art-deco, ale o ile "dekoratorzy" programowo nie bali się stosować zakazany przez Loosa ornament i od samego początku fascynowali się ekspresyjnymi możliwościami jakie daje spiętrzenie brył, oni wyjście z pułapki abstrakcjonistycznej monotonii zobaczyli w eksponowaniu konstrukcji i "nieludzkich" materiałów.
Jednak konstrukcję można traktować jako środek, albo jako cel sam w sobie.
Paradoksalnie, żadna z przedstawionych konstrukcji XIX wiecznych (a na tamte czasy były to osiągnięcia znacznie większe, niż cały współczesny high-tech razem wzięty) nie eksponuje ani materiału ani konstrukcji. Nie można ich nie zauważyć, ale zapamiętuje się formę.
W architekturze high-tech konstrukcja dominuje, zwraca uwagę, narzuca się, a w najgorszym wypadku się mizdży. Takie podejście do architektury nie deprecjonuje jej, mogą w tej konwencji powstawać arcydzieła, ale bardzo łatwo przekroczyć granice dobrego smaku tak, jak łatwo przesadzić z karnawałowym makijażem.
Architektura high-tech eksponuje konstrukcję ponad miarę wynikającą z jej służebnej funkcji, traktując ją jak ornament.
W tym sensie należy ona do epoki postmodernizmu, chociaż nie jest tak jak postmodernizm żałosna.
Poniżej pokazane są najważniejsze budowle zaliczane powszechnie do gatunku high-tech. Warto przyjrzeć im się uważnie i na własną rękę zadecydować, czy rzeczywiście to, co widzimy jest tym, na co patrzymy... (w przypadkach wątpliwych wróć na koniec strony głównej).