Chociaż krytyka omawiając zjawisko dekonstruktywizmu przywołuje cały skomplikowany aparat pojęciowy stworzony przez Derridę, to dekonstruktywizm architektoniczny należy rozumieć wprost, tak jak wprost należy rozumieć konstruktywizm z tym zastrzeżeniem, że obydwa pojęcia nie mają nic wspólnego z konstrukcją jako elementem architektury.
Dekonstruktywizm jest po prostu demontażem pojęcia architektury.
Konstruktywizm był postawą abstrakcjonistyczną, mistyczną, mającą na celu tworzenie nowej rzeczywistości - a raczej nad-rzeczywistości. Ponieważ był kierunkiem całkowicie antyfunkcjonaistycznym, mógł być bez trudu wprzęgnięty w służbę każdej ideologii uropijnej.
Szczytowym osiągnięciem antylogicznego, antyracjonalistycznego antyfunkcjonalizmu jest Wolkenbugel (Prasowacz chmur) El Lissitzky'ego, w którym biurowiec wywindowano pod chmury, łącząc go z ziemią kolumnami wind i szachtów instalacyjnych, co samo w sobie jest interesujące jako koncepcja, ale zmusza do postawienia pytania - po co?.
Jedynym skutkiem takiej koncepcji jest podrożenie budowli i utrudnienie życia. Pod budynkiem nie ma parku, nie ma ławek, nie ma nawet jezdni, jak to przedstawiał Sant'Elia w swojej futuropolis. Całkowity funkcjonalny bezsens. Sztuka dla sztuki. Cały konstruktywizm jest irracjonalny z natury i nie ma w tym niczego złego, dopóki pozostaje na terenie sztuki czystej. Jego przeniesienie na grunt architektury musi prowadzić do katastrofy.

Z katalogu wystawy Philipa Johnsona/Marka Wigleya "Architektura dekonstryktywistyczna" (MoMA, 1988):
"Projekty na tej wystawie prezentują inną wrażliwość, taką, w której sen o czystości formy został zaburzony. To umiejętność zaburzenia naszego myślenia o formie czyni te projekty dekonstruktywistycznymi. Wystawa bada epizod, punkt, w którym krzyżują się różne wizje architektów, z których każdy tworzy niepokojący budynek wykorzystując ukryty potencjał modernizmu."

Filozofia dekonstruktywizmu i cały pojęciowy bełkot autorów wystawy zawierają się w tych kilku zdaniach: zaburzenie snu o czystości formy
i umiejętność zaburzenia naszego myślenia o formie to kwalifikacje zawodowo-artystyczne dekonstruktywistów i takie oświadczenia można traktować jako gaworzenie proto-dadaistów z kabaretu Voltaire, ale powiązanie tworzenia niepokojących budynków z ukrytym potencjałem modernizmu wskazuje na to, że Johnson z modernizmu nie zrozumiał niczego, o czym zresztą świadczy jego architektoniczna twórczość.

Jeśli dekonstruktywistom zdarzyło się stworzyć kilka wspaniałych budowli, to właśnie w tych przypadkach nie ma w nich śladu tego, co odróżnia dekonstruktywizm od architektury. Cała reszta jest - czasami efektowną, czasami efekciarską, ale zawsze - pretensjonalną bzdurą.
Nie wiadomo, co jest gorsze - monotonia geometrycznych pudeł, czy szaleństwo pijanych ścian.

Poniżej przedstawiamy 100 najsłynniejszych dzieł najsłynniejszych dekonstruktywistów.